โอซาก้ากินอะไรดี ของขึ้นชื่อแต่ละอย่างต้องไปกินย่านไหน

โอซาก้ามีคำเรียกตัวเองว่าครัวของแผ่นดิน และมีอีกคำที่คนโอซาก้าใช้กันคือ คุยดาโอเระ แปลประมาณว่ากินจนหมดตัว ทั้งสองคำบอกอย่างเดียวกันคือที่นี่คนให้ความสำคัญกับการกินมากกว่าเมืองอื่น และของขึ้นชื่อเกือบทั้งหมดเป็นของกินริมทางที่ราคาไม่สูง

ทาโกยากิ たこ焼き

เกิดที่โอซาก้าและยังเป็นของที่คนโอซาก้าภูมิใจที่สุด ต่างจากที่ขายในไทยตรงที่ข้างในตั้งใจให้เหลว ไม่ใช่สุกแน่นเป็นก้อน กัดแล้วไส้ในควรไหลออกมา ร้อนมากจนต้องเป่าก่อนทุกครั้ง

ที่โอซาก้ามีหลายสำนัก บางร้านโรยแค่ต้นหอมกับซอส บางร้านใส่ไข่หรือชีส และมีแบบที่ไม่ราดซอสเลยเพราะแป้งปรุงรสมาแล้วในตัว ถ้าไปหลายร้านจะเจอว่ารสไม่เหมือนกันเลย

กินที่ไหน ย่านโดทงโบริกับนัมบะมีร้านเรียงกันเป็นสิบร้าน เดินชิมเทียบกันได้ในคืนเดียว

โอโคโนมิยากิ お好み焼き

แป้งผสมกะหล่ำปลีทอดบนกระทะร้อน ราดซอสข้นกับมายองเนสแล้วโรยปลาแห้งที่ขยับได้ตามไอร้อน สิ่งที่ต้องรู้คือโอซาก้ากับฮิโรชิมะทำคนละแบบ ของโอซาก้าคือผสมทุกอย่างเข้าด้วยกันแล้วทอดเป็นแผ่นเดียว ส่วนของฮิโรชิมะเรียงเป็นชั้นและมีเส้นบะหมี่

หลายร้านในโอซาก้าให้ลูกค้าทอดเองบนกระทะที่ฝังอยู่ในโต๊ะ ถ้าไม่มั่นใจบอกพนักงานได้ ส่วนใหญ่ยินดีทอดให้

กินที่ไหน ย่านโดทงโบริมีร้านเก่าแก่หลายเจ้า ส่วนย่านคิตะแถวอุเมดะมีร้านที่คนทำงานกินกันจริงและคิวสั้นกว่า

คุชิคัตสึ 串カツ

เนื้อ ผัก และของทะเลเสียบไม้ ชุบเกล็ดขนมปังแล้วทอด สั่งทีละไม้ตามชอบ เป็นของกินคู่กับเบียร์ของย่านคนทำงานมาแต่ไหนแต่ไร

ที่โต๊ะจะมีถาดซอสวางรวมไว้ให้ทุกคนใช้ร่วมกัน และมีกฎข้อเดียวที่ทุกร้านเขียนไว้ชัดคือ ห้ามจุ่มซ้ำ จุ่มได้ครั้งเดียวก่อนกัด ถ้าอยากได้ซอสเพิ่มให้ใช้กะหล่ำปลีที่ให้มาฟรีตักราดแทน เรื่องนี้ไม่ใช่ธรรมเนียมเล่น ๆ คนญี่ปุ่นถือมาก

กินที่ไหน ย่านชินเซไกใต้หอคอยสึเทนคาคุคือถิ่นของคุชิคัตสึ บรรยากาศเป็นโอซาก้าแบบเก่าที่ยังไม่ถูกจัดใหม่

อุด้งคิตสึเนะ きつねうどん

อุด้งน้ำใสที่มีเต้าหู้ทอดแผ่นใหญ่ต้มหวานวางอยู่ข้างบน โอซาก้าเป็นเมืองที่คนเชื่อกันว่าเมนูนี้เกิดขึ้น และน้ำซุปของแถบคันไซจะใสและอ่อนกว่าของโตเกียวชัดเจน เพราะใช้สาหร่ายคมบุเป็นหลักแทนซีอิ๊วเข้ม

เป็นเมนูที่เหมาะกับมื้อกลางวันเบา ๆ หรือมื้อปิดท้ายหลังกินของทอดมาทั้งวัน

กินที่ไหน ร้านอุด้งเก่าแก่กระจุกอยู่แถวโดทงโบริและย่านชินไซบาชิ หลายร้านเปิดมาตั้งแต่ก่อนสงคราม

ปาท่องโก๋หมูสับนึ่ง 豚まん

ซาลาเปาไส้หมูขนาดใหญ่ที่กลายเป็นของฝากประจำโอซาก้า แป้งนุ่มและไส้หยาบกว่าซาลาเปาที่คนไทยคุ้น กินร้อน ๆ หน้าร้านอร่อยที่สุด

ร้านที่คนต่อคิวยาวที่สุดมีสาขาตามสถานีใหญ่และในห้าง ซื้อกลับได้แต่ควรกินภายในวันเดียว

กินที่ไหน มีสาขาแทบทุกสถานีหลัก คิวยาวที่สุดคือสาขาย่านนัมบะกับสถานีโอซาก้า

เนื้อย่างและเครื่องใน 焼肉・ホルモン

โอซาก้าเป็นเมืองที่เนื้อย่างเข้มข้นที่สุดเมืองหนึ่งของญี่ปุ่น โดยเฉพาะเครื่องในย่างซึ่งที่นี่ทำได้สะอาดและไม่มีกลิ่นแบบที่หลายคนกลัว ร้านส่วนใหญ่เป็นร้านเล็กที่นั่งกันแน่น ๆ

ย่านที่ขึ้นชื่อคือสึรุฮาชิ ซึ่งเป็นย่านคนเกาหลีเก่าแก่ พอออกจากสถานีจะได้กลิ่นเนื้อย่างตั้งแต่บนชานชาลา

กินที่ไหน สึรุฮาชิสำหรับบรรยากาศตลาดเก่า ส่วนย่านคิตะมีร้านที่เป็นทางการกว่าและจองล่วงหน้าได้

ย่านไหนเหมาะกับมื้อไหน

โอซาก้าแบ่งกันคร่าว ๆ เป็นเหนือกับใต้ คนท้องถิ่นเรียกว่าคิตะกับมินามิ สองฝั่งนี้คนละอารมณ์กันมาก

ย่าน	เหมาะกับ
โดทงโบริและนัมบะ	มื้อค่ำและกินริมทาง ไฟป้ายสว่างทั้งคืน ผู้คนหนาแน่นที่สุดของเมือง
ชินเซไก	คุชิคัตสึและบรรยากาศเก่า เหมาะกับมื้อเย็นแบบไม่เป็นทางการ
คิตะและอุเมดะ	ร้านที่คนทำงานกินจริง คิวสั้นกว่าและมีร้านในห้างจำนวนมาก
ตลาดคุโรมง	มื้อเช้าและมื้อสาย ของทะเลสดกินหน้าร้าน ปิดเร็วตอนบ่าย
สึรุฮาชิ	เนื้อย่างและอาหารเกาหลี บรรยากาศตลาดเก่าที่ยังไม่ถูกจัดใหม่

สองข้อที่ทำผิดกันบ่อย ข้อแรกคือการเดินกินไปด้วยบนถนน หลายย่านมีป้ายขอความร่วมมือให้ยืนกินตรงหน้าร้านให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเดินต่อ ข้อสองคือร้านเล็กหลายร้านรับแต่เงินสด ควรมีเงินสดติดตัวไว้เสมอ

อีกอย่างที่ช่วยได้มากคือร้านดังในโดทงโบริคิวยาวที่สุดช่วงหกโมงถึงสองทุ่ม ถ้าเลี่ยงไปกินตอนห้าโมงเย็นหรือหลังสามทุ่ม จะรอสั้นลงมาก

กินทั้งวันโดยไม่แน่นเกินไป

ปัญหาจริงของการเที่ยวกินที่โอซาก้าไม่ใช่หาของกินไม่เจอ แต่คืออิ่มเร็วเกินไปแล้วเหลืออีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ลอง ทางแก้ที่คนท้องถิ่นทำกันคือสั่งน้อยต่อร้านแล้วเปลี่ยนร้านบ่อย ๆ

ทาโกยากิสั่งชุดเล็กที่สุดแล้วแบ่งกัน คุชิคัตสึสั่งทีละสามถึงสี่ไม้แล้วค่อยสั่งเพิ่ม โอโคโนมิยากิหนึ่งแผ่นแบ่งกันสองคนกำลังดี วิธีนี้ทำให้เดินได้ทั้งคืนโดยไม่ต้องยอมแพ้ตั้งแต่ร้านที่สอง