ทุ่งดอกไม้ฟูราโน่กับบิเอะ บานเดือนไหน ไปตอนไหนถึงจะทัน

คนไทยจำนวนมากบินไปฮอกไกโดเดือนสิงหาคมเพราะเป็นช่วงปิดเทอม แล้วไปถึงพบว่าลาเวนเดอร์ถูกตัดไปหมดแล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นทุกปี เพราะลาเวนเดอร์บานสั้นกว่าที่คนคิดมาก

ปฏิทินดอกไม้ทั้งฤดู

ฟูราโน่กับบิเอะไม่ได้มีแค่ลาเวนเดอร์ แต่ลาเวนเดอร์คือช่วงที่คนแย่งกันไปมากที่สุดและสั้นที่สุด ตารางนี้คือภาพรวมของทั้งฤดู

ช่วงเวลา	เห็นอะไร
ปลายพฤษภาคมถึงมิถุนายน	ทุ่งเริ่มมีสี ดอกไม้ต้นฤดูและแปลงหลากสีเริ่มบาน คนน้อยมาก อากาศเย็นสบาย
ต้นกรกฎาคม	ลาเวนเดอร์เริ่มบาน สีเริ่มขึ้นแต่ยังไม่เต็มแปลง
กลางถึงปลายกรกฎาคม	ลาเวนเดอร์บานเต็มที่ เป็นช่วงพีคของทั้งปี และเป็นช่วงที่นักท่องเที่ยวหนาแน่นที่สุด
สิงหาคม	ลาเวนเดอร์ตัดไปแล้วเกือบหมด แต่ยังมีทานตะวันและแปลงดอกไม้หลากสีที่บานต่อ
กันยายน	คอสมอสและดอกไม้ปลายฤดู ทุ่งเริ่มโรย คนบางลงชัดเจน
ตุลาคม	ดอกไม้หมดฤดู แต่ภูเขารอบ ๆ เปลี่ยนเป็นใบไม้แดง
ธันวาคมถึงมีนาคม	ทุ่งอยู่ใต้หิมะ ฟาร์มส่วนใหญ่ปิด แต่บ่อสีฟ้าที่บิเอะเปิดและมีไฟส่องกลางคืน

ถ้าไปได้แค่เดือนสิงหาคม

อย่าคาดหวังลาเวนเดอร์ เพราะฟาร์มจะเก็บเกี่ยวหลังบานเต็มไม่นาน แปลงที่เห็นในรูปสีม่วงทั้งเนินคือภาพของกลางเดือนกรกฎาคม ไม่ใช่สิงหาคม

แต่เดือนสิงหาคมยังคุ้มค่าไปอยู่ดีถ้าเปลี่ยนเป้าหมาย เพราะแปลงดอกไม้หลากสีที่บิเอะยังเต็มและทานตะวันกำลังบาน อากาศก็เย็นกว่าที่อื่นในญี่ปุ่นมาก

ฟาร์มแต่ละแห่งต่างกันยังไง

ทั้งสองเมืองมีฟาร์มเปิดให้เข้าชมหลายสิบแห่ง แต่ที่ต่างกันจริง ๆ มีไม่กี่ประเภท

ฟาร์มลาเวนเดอร์แบบดั้งเดิม

ฟาร์มโทมิตะที่นากะฟูราโน่คือที่ที่ดังที่สุดและเป็นต้นทางของภาพลาเวนเดอร์ฮอกไกโดที่ทุกคนเคยเห็น เข้าชมได้โดยไม่เสียค่าเข้า มีแปลงลาเวนเดอร์ไล่ระดับตามเนิน โรงกลั่นน้ำมันหอม และร้านของหวานที่ขายไอศกรีมกับพุดดิ้งรสลาเวนเดอร์ ข้อเสียเดียวคือช่วงพีคคนแน่นมากจนถ่ายรูปยาก

ถ้าอยากได้แปลงลาเวนเดอร์ที่คนน้อยกว่า ยังมีฟาร์มของเทศบาลและสวนบนเนินอีกหลายแห่งในละแวกเดียวกัน บางแห่งมีลิฟต์ขึ้นเนินให้มองลงมาเห็นแปลงจากมุมสูง

ทุ่งดอกไม้หลากสีที่บิเอะ

บิเอะอยู่ถัดจากฟูราโน่ขึ้นไปทางเหนือ ที่นี่ไม่ได้เน้นลาเวนเดอร์ แต่เป็นแปลงดอกไม้หลายชนิดปลูกเรียงเป็นแถบสีพาดไปตามเนิน มองจากมุมสูงเหมือนผ้าลายทาง จุดที่คนไปมากที่สุดคือชิกิไซโนะโอกะ ซึ่งกว้างมากจนมีรถลากพาชมรอบแปลง

ข้อดีของฝั่งบิเอะคือช่วงที่สวยยาวกว่าลาเวนเดอร์มาก เพราะปลูกหลายชนิดสลับกันตลอดฤดู เดือนสิงหาคมที่ฟูราโน่หมดแล้ว ที่นี่ยังเต็มอยู่

บ่อสีฟ้าและวิวเนินเขา

บ่อสีฟ้าที่บิเอะเป็นบ่อน้ำที่มีสีฟ้าเทอร์ควอยซ์จากแร่ที่ละลายอยู่ในน้ำ มีต้นไม้แห้งยืนอยู่กลางบ่อ เป็นภาพที่ต่างจากทุ่งดอกไม้โดยสิ้นเชิงและไปได้ทั้งปี หน้าหนาวมีการเปิดไฟส่องบ่อตอนกลางคืนซึ่งเป็นคนละบรรยากาศกันเลย

รอบ ๆ บิเอะยังมีถนนเลียบเนินที่ชาวบ้านทำนาเป็นแปลงสีต่าง ๆ จนได้ชื่อว่าถนนผ้าต่อ มีต้นไม้เดี่ยวหลายต้นที่ดังจากการถูกใช้ถ่ายโฆษณาเมื่อหลายสิบปีก่อน

เรื่องที่ต้องเคารพ ไม่ใช่แค่มารยาท

เนินและแปลงสีสวย ๆ ที่บิเอะเกือบทั้งหมดคือ ที่นาของชาวบ้านที่ใช้ทำมาหากินจริง ไม่ใช่สวนสาธารณะ การเดินลงไปในแปลงเพื่อถ่ายรูปทำให้พืชเสียหายและเป็นปัญหาที่ชาวบ้านร้องเรียนมานาน

เคยมีต้นไม้ต้นหนึ่งที่โด่งดังมากถูกเจ้าของที่ตัดทิ้งเมื่อปี 2016 เพราะได้รับผลกระทบจากนักท่องเที่ยวที่บุกรุกเข้าไปในที่ดินซ้ำ ๆ จนพืชผลเสียหาย เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่ในญี่ปุ่นและเป็นเหตุผลที่ตอนนี้มีป้ายห้ามเข้าติดอยู่แทบทุกจุด

ถ่ายรูปจากริมถนนหรือจากจุดชมวิวที่จัดไว้ให้เท่านั้น อย่าจอดรถบนไหล่ทางแคบ และอย่าเดินข้ามคันนาแม้จะไม่มีป้าย

ไปช่วงไหนของวัน และเรื่องการเดินทาง

ลาเวนเดอร์มีกลิ่นแรงที่สุดตอนเช้าก่อนแดดจัด และแสงเช้าทำให้สีม่วงออกมาสวยกว่าตอนบ่ายที่แดดแรงจนสีซีด ถ้าตั้งใจถ่ายรูปควรไปถึงฟาร์มก่อนเก้าโมง ซึ่งเป็นเวลาก่อนรถทัวร์ชุดแรกมาถึงพอดี

สิ่งที่ทำให้พื้นที่นี้เที่ยวยากกว่าที่คิดคือฟาร์มกระจายอยู่ห่างกันมาก ฟูราโน่กับบิเอะห่างกันราวสามสิบกิโลเมตร และฟาร์มแต่ละแห่งก็อยู่ห่างจากสถานีรถไฟพอสมควร ในหน้าท่องเที่ยวมีรถไฟท้องถิ่นแบบเปิดข้างวิ่งระหว่างสองเมืองซึ่งบรรยากาศดีมาก แต่มีรอบน้อยและจอดเฉพาะบางสถานี

อีกเรื่องที่ควรรู้คือฮอกไกโดในเดือนกรกฎาคมอากาศเย็นกว่าที่คนไทยคาดไว้ กลางวันสบายแต่เช้ากับเย็นอาจลงไปถึงสิบกว่าองศา ควรมีเสื้อคลุมบาง ๆ ติดไปด้วย

พื้นที่นี้เป็นตัวอย่างที่ชัดที่สุดของทริปที่รถเปลี่ยนผลลัพธ์ทั้งวัน เพราะฟาร์มอยู่กระจายและรถประจำทางมีรอบห่างมาก การมีรถทำให้ไปถึงฟาร์มแรกก่อนเก้าโมงได้ และเก็บทั้งฝั่งฟูราโน่กับบิเอะจบในวันเดียว